Reisverslagen

Kompas op Kiev: een fietsreis naar Oekraïne

door Cor Slegers en Willem v/d Aar Kompas naar Kiev

Mei 2002. 'Kompas op Kiev', dat is de naam van de actie die wij, mijn ‘fietsmakker’ Willem van der Aar en ikzelf, ongeveer 4 maanden geleden zijn begonnen. Voor een goed doel gaan we samen vanuit Rijen op fietsbedevaart naar Kiev in Oekraïne. Ongeveer vijfentwintighonderd kilometer fietsen en waarschijnlijk een week of acht onderweg. Maar er wordt niet alleen maar recht toe recht aan gefietst.

Dat wij Kiev als doel van onze fietsbedevaart hebben gekozen is tweeledig:

  • Kiev is de bakermat van de christianisering van de Oost-Slavische wereld. Daar liet Wladimir de Grote aan het eind van de tiende eeuw de kerstening beginnen. Vanuit Kiev heeft het christendom zich in de daarop volgende eeuwen onder de Slavische volkeren verbreid.
  • Wat trivialer misschien, ik ben docent Russisch op een speciale school in Ede. Ik ken verschillende mensen in Kiev, omdat zij op onze school zijn opgeleid en nu op de Nederlandse Ambassade in Kiev werken. Kortom onze school heeft uitstekende banden met de Nederlandse Ambassade in Kiev.

Bovenstaande leek ons een uitstekende reden om Kiev te gaan bezoeken, maar dan niet per vliegtuig of zo en ook niet alleen als toerist.
Ons plan stond vast. We gaan op de fiets vanuit Rijen naar Kiev en we zullen tevens actie voeren om via deze fietsbedevaart een ‘goed doel’ te kunnen dienen. Doel van de actie werd geld inzamelen voor de ondersteuning van een zeer arm weeshuis in Pryluky, een kleine stad, 130 km ten oosten van Kiev. Het is een gespecialiseerd weeshuis met ongeveer 120 kinderen variërend in de leeftijd van 0 tot 4 jaar. Het weeshuis bestaat uit drie afdelingen:

  • een afdeling met ‘gewone wezen’
  • een afdeling met geestelijk gehandicapte wezen
  • een kleine afdeling met aids patientjes

Het weeshuis heeft dringend behoefte aan een nieuwe wasmachine en wasdroger, maar ook aan vernieuwing van sanitair en keukeninrichting. Ons ingezamelde bedrag is niet voor alles toereikend maar we kunnen toch een redelijke bijdrage leveren.

Wat betreft de route van onze fietsbedevaart het volgende:
We starten op donderdag 2 mei a.s tussen 10.00 en 10.30 uur ’s morgens vanaf onze parochiekerk Maria Magdalena. We fietsen dan naar Ede. Vanaf Ede gaat de reis verder richting Enschede en Eibergen. Daar wordt de grens overgestoken naar Duitsland, richting Munster. Bij de Duitse grens gaan we de Euro route R-1 volgen. Die loopt dan via Goslar en Dessau naar Wittenberg (Lutherstad). Verder vanaf Wittenberg in zuidelijke richting naar de Poolse grens. Dwars door Polen, met zeer interessante plaatsen als Czestochowa (stad van de Zwarte Madonna) en Krakov, richting Oekraïense grens. In Oekraïne gaat het via Lvov en Zjitomir naar Kiev.
In Duitsland en Polen slapen we hoofdzakelijk in jeugdherbergen. In Oekraïne weten we het nog niet, we zullen zien.

We zullen zo’n acht weken onderweg zijn. Onze terugreis gaat vanuit Kiev met de trein naar Berlijn. Van Berlijn gaan we dan weer met de fiets naar Ede en Rijen.

Per dag hopen we zo’n 100 km af te leggen. We zullen waarschijnlijk tussen negen uur ’s morgens en zes uur ’s avonds fietsen. We zijn geen wielrenners, maar toerfietsers en willen ook dingen zien en beleven onderweg.
Het spreekt natuurlijk vanzelf dat U allen van harte uitgenodigd bent om bij ons vertrek op 2 mei tussen 10.00 uur en 10.30 uur op het kerkplein van de Maria Magdalena kerk aanwezig te zijn.

Tot slot wil ik nog even een lans breken voor de weeskinderen die we gaan helpen. Zij hebben hun leed/lot niet zelf gekozen. Wij kunnen echter wél een keuze maken door hen te steunen. Zij hebben onze hulp hard nodig.
Wilt U de weeskinderen helpen steun hen dan met een bijdrage op

Bankrekeningnummer 62.10.70.181 t.n.v. C. Slegers o.v.v. ‘Kompas op Kiev’
Für Deutschland "Kompas auf Kiev", Kontonummer 134068113, BLZ 40050150

Willem van der Aar
Cor Slegers.

Onze reis

Vertrek 2 mei 2002

Cor Slegers is vanmorgen omstreeks 10.30 uur van uit zijn woorplaats Rijen, samen met zijn 'fietsmaat' Willem van der Aar, onder goede belangstelling officieel gestart met zijn fietstocht naar Kiev.
Voor de start heeft de pastor van de parochie in Rijen een kort woord van afscheid gesproken, waarin hij hen niet alleen een heel goede reis toewenste, maar ook hen ook prees voor de doel waarvoor zij fietsen, een weeshuis in Pryluky.

Vannacht zullen de fietsers de nacht doorbrengen in Ede, een hotel op het kazerneterrein aldaar, waarna zij morgen nog een klein afscheid zullen krijgen in Ede, waar Cor leraar is op de militaire school.

Lutherstadt-Wittenberg, 10 mei 2002

Op weg naar het doel Kiev, waren er twee plaatsen van vertrek. Eerst op 2 mei in Rijen en een dag later in Ede. In beide plaatsen met veel enthousiasme. De reis ging dus echt beginnen !

Marktplein Lutherstadt Wittenberg

De eerste 4-5 dagen werden voornamelijk beheerst door regen en mist. Niet getreurd; wij waren er op voorbereid; zowel mentaal als met de kleding. Wel jammer dat wij hierdoor minder konden genieten van mooie gebieden, zoals de uitzichten in het Harzgebergte.

Bij aankomst in Münster was er een ontvangst door de plaatselijke pers; krant, radio en tv voor enige interviews. Bezoeken aan de St. Paulus Dom en andere kerken. Indrukwekkend. Opvallend is de grote afstand tussen kerkleiding en de gelovigen.

De eerste panne was in Einbeck. De kettingbreuk was snel verholpen. Tussen Wernigerode en Bernburg was het klimmen geblazen. Al met al raakten wij even de weg kwijt en kwamen in een doodlopende weg. Daar wij niet wilden teruggaan, waren wij veroordeeld tot geitenpaadjes en grasland, met de fiets op de rug of aan de hand. Wij zagen er uit als wielrenners na een fietscross; alles onder de modder.

De overnachtingen waren tot nu toe prima, meestal in jeugdherbergen of pensionnetjes. Buiten de dorpen zijn de wegen goed, maar in de dorpen slechts straten met ‘kinderkopjes’.

Even uitblazen in Goslar

Op de zesde dag knapte het weer wat op; wel een harde wind, pal uit het oosten, dus op kop. Ach ja, je kunt niet àlles hebben.

De mensen onderweg zijn bijzonder vriendelijk en altijd bereid vragen van ons te beantwoorden. Spaghetti-Bolognaise is ons favoriete gerecht onderweg.

Als wij dit schrijven, genieten wij van onze eerste rustdag, in Lutherstadt-Wittenberg. Morgen gaat het richting Finsterwalde. Polen nadert dan al snel; met ferme pedaaltred. Wij zijn zeer benieuwd naar onze verdere belevenissen.

Czestochowa, 16 mei 2002

Wij zitten momenteel in Czestochowa, de bedevaartsplaats van de Zwarte Madonna. Het was een prachtige ervaring om op ongeveer 10 km afstand van Czestochowa, de toren op de Jasna Gora, de berg Moeder Gods te ontwaren. Het is een mijlpaal in onze fietsbedevaart naar Kiev.

Wij hebben Duitsland inmiddels ver achter ons liggen en zitten al weer zo'n 4 dagen in Polen. Polen is een prachtig land. We maken hoofdzakelijk gebruik van de binnenwegen. Talloos zijn de dorpen geweest die we tot nu toe gepasseerd zijn. Vaak kijkt men op van die twee fietsers uit Nederland. Men houdt ons aan en vraagt naar ons doel. De taal is vaak het probleem, maar we slaan er ons doorheen.

Het plaatsje Bogacica heeft veel indruk op mij gemaakt. Er staat een prachtige barokke kerk en de mensen zijn erg aardig. We hebben er een soort bruidsfeest meegemaakt met enorm veel eten en veel bier. Dit was voor ons, pelgrims, een zeer aparte ervaring. Morgen zien we wel of wij doorgaan naar Krakow of nog een dag in Czestochowa blijven.

We maken het nog steeds goed en zien verlangend uit naar de rest van onze reis.

Jaroslav, 20 mei 2002

Czestochowa-Naglowice-Sandomierz-Jaroslav, dat is de ideale fietsroute, dwars door Polen die wij hebben gevolgd. Wij hebben erg in tweestrijd gestaan om onze route via Krakov te vervolgen, maar het is zo enorm druk en gevaarlijk op de hoofdwegen en in de grote steden, dat we tot deze alternatieve route hebben besloten.
Wij hebben daar absoluut geen spijt van. Talloos zijn de kleine dorpen geweest die we gepasseerd zijn. We hadden echt het idee in het land van paard en wagen beland te zijn. Allemaal erg schilderachtig.

Karakteristieke Poolse kerk in Jaroslav

De route liep via kleine beklimmingen, door grote bossen, langs eindeloze koolzaadvelden. Prachtige natuur. In Naglowice hebben wij in een jeugdherberg geslapen. We waren de enige gasten. Hoe kan het ook anders, je komt echt niemand tegen; geen echte toerisme en zeker geen buitenlandse auto’s e.d.
In Naglowice werden we 's morgens al vroeg gewekt door het geloei van een aantal koeien, hanengekraai en ook de ganzen deden hun best. Kan het landelijker?

Van Naglowice ging het richting Sandomierz, een schitterende kathedraalstad. Op een oppervlakte als van de kern van Rijen, stonden zeker vier grote kerken en twee kloosters. Hier zijn wij op 1e Pinksterdag naar de vroegmis geweest. Polen is een zeer katholiek land. De missen, soms 4 tot 5 per dag, worden druk bezocht. De mensen staan soms in groten getale buiten te wachten, of volgen buiten de heilige mis. Ook onderweg zie je mensen, wanneer ze een kruis- of mariabeeld passeren, een kruis slaan. Vanuit Sandomierz ging het over de Wisla, een bekende rivier die vorig jaar nog buiten haar oevers is getreden, richting Jaroslav. Dit is een afstand van ongeveer 115 km.

Ook Jaroslav is een Kathedraalstad. Hier merk je echt de orthodoxe invloeden. Veel iconen en muurschilderingen. We moesten hier verplicht een rustdag inlassen, omdat het visum van Willem pas op de 22e mei toegang geeft tot Oekraïne. De ambassade heeft een fout gemaakt. Mijn visum stond op de 20e mei, dus een verplichte rustdag.

We zitten nu op goed 40 km van de Oekraïense grens. De invloed is goed te merken. Veel oude oekraïense wagens, bepakt en gezakt, passeren ons richting Oekraïne. Wij hebben contact gehad met ons begeleidingsteam; zij verwachten ons de 22e mei aan de grens. Waarschijnlijk zijn het dan nog 6 of 7 dagen tot Kiev.

Alles ziet er nog prima uit. We zijn nog in goede conditie, alleen hier en daar wat verbrand door de zon. Wij houden de moed erin.

Przemysl - L'viv - Brody - Rovno

Grens Oekraïne 'gemakkelijk' overschreden

Rovno 25 mei 2002 - Hier nog vlug een e-mail uit het verre Oekraïne. We zijn momenteel in Rovno op ongeveer 320 km van Kiev. Tot nu toe hadden wij een voorspoedige reis. Het fietsen is wel levensgevaarlijk. Vanaf de grens Oekraïne tot Kiev fietsen wij steeds op de snelweg. We rijden meestal op de vluchtstrook, maar die is vaak niet aanwezig; de weg is dan erg smal en de vrachtwagens en het overige verkeer raast maar net langs je heen. Men moet echt over de nodige moed en stuurmansvaardigheid beschikken om op de been te blijven. Ook het wegdek is zeer slecht.

We hebben eerst de grote stad L'viv bezocht. Schitterende kerken, andere gebouwen en musea. Het is een stad met een typische Oekraiënse sfeer, veel kleine auto's in het verkeer en vooral veel straten met kinderkopjes. De Hel van het Noorden lijkt hierheen verplaatst.

We zijn in Lv'iv ontvangen met koffie en gebak door de Honorair Consul van Nederland. Hij was erg druk bezig om een agrarisch project van de grond te krijgen en wilde daarvoor Nederlandse boeren naar Oekraïne halen. Dus....?

Kortom, een bezoek aan Lv'iv was zeer de moeite waard. Van Lv'iv ging het richting Brody. Hier hebben we in een zeer eenvoudig hotelletje geslapen, dat behoorde aan het Oekraïense leger. Het stond tegenover de kazerne van Brody; was een erg eenvoudig hotel en men verhuurde ons deze kamer, omdat de militairen die normaal de kamer bezetten met weekendverlof waren.

Rovno was de volgende etappeplaats. We houden zo'n beetje ons gemiddelde van 100 km aan. Vaak is het iets meer, maar we fietsen nu zonder bagage, omdat die in de volgauto van ons begeleidingsteam ligt; dat is een stuk gemakkelijker. Ons begeleidingsteam doet wonderen. Zij sloven zich enorm uit om het ons, fietsers, naar de zin te maken. Ik wil ze een zeer groot compliment geven. Geweldige mensen.

E40 in Oekraïne

Toen we in Rovno aankwamen zijn we nog naar de plaatselijke kerk geweest. Er was net een dienst bezig. Een orthodoxe kerk. Prachtige gezangen en hoe de mensen zo'n dienst beleven, je kijkt je ogen uit. Straks moeten wij ons plan nog maken voor morgen. We zien wel. Eerst straks eens heerlijk eten, want ook daar ontbreekt het hier niet aan.

Dit was weer zo'n beetje het korte nieuws over onze belevenissen tot nu toe in Oekraïne; het land waar een kudde koeien zomaar de snelweg kan oversteken. Ook paard en wagen kom je hier steeds veelvuldiger tegen. Ik heb vandaag een foto gemaakt van een kudde koeien, paard en wagen, fietsers, auto's en vrachtwagens tegelijkertijd; allemaal op de snelweg.

Zhitomir - Kapitanovka - Kiev

Kiev binnen handbereik (Knib volgen, Willem!)

Kiev, 30 mei 2002 - Het laatste stuk van onze fietsbedevaart naar Kiev is in feite het gemakkelijkste stukje geworden. We hebben de laatste 130 km constant op een vrij brede vluchtstrook kunnen fietsen.

Het plaatsje Kapitanovka is een klein plaatsje met een oud motel, maar uitstekend geschikt voor ons, fietsbedevaartgangers. Het was allemaal erg eenvoudig. Warm water was er niet te bekennen, maar het bed was erg goed. Het plaatsje bevindt zich op 22 kilometer van Kiev. We wilden er overnachten om de volgende dag op tijd in Kiev te kunnen zijn.

Op 29 mei om 10.00 uur vertrokken we voor de laatste kilometers. Bij het binnenkomen in Kiev, op 29 mei om 10.39 uur, werden er onmiddellijk foto's en video's gemaakt door ons begeleidingsteam. Wij hadden er 2454 kilometer op zitten.

Nu moesten wij ons opmaken voor onze ontmoeting met het personeel van de Nederlandse ambassade in Kiev. We zouden elkaar ontmoeten op een brug, de Parkowi Pesjegodni Most genaamd, over de rivier de Dnjepr.

Inderdaad om 12.00 uur bereikten wij de brug en werden ontvangen met bloemen, handdrukken, kussen en velerlei bewondering vanwege onze lange tocht.

Daarna hebben we eerst nog wat gedronken en zijn we met de fietsen in een autootje naar ons appartement gereden om ons vlug wat te verfrissen, want om half vier wachtte een afspraak met de Nederlandse consul mevr. M. Franken op de Nederlandse ambassade.

Aankomst te Kiev

Het busje, waar we in zaten, wilde nog even gaan tanken, maar was daarna met geen mogelijkheid meer aan de gang te krijgen. Kiev op zijn best. Allemaal uit het busje en duwen, en warempel ……. na enige minuten sloeg de motor weer aan, waarna wij veilig in ons appartement zijn aangekomen.

Daarna snel omkleden, verfrissen en met een auto, die gewoon onderweg werd aangehouden door onze Oekraïense begeleiders Nadjesda en Sasja, op naar de ambassade. Hier hoorden we dat ook de consul verlaat was en we spraken af om onze ontmoeting uit te stellen tot de volgende dag.

Dit was onze eerste kennismaking met Kiev, een enorm grote stad, waar veel te zien is voor ons. We hebben voor de komende dagen een programma gemaakt, o.a een bezoek aan de vele kathedralen voor de stempel en het Lavra klooster, maar daarover in de volgende e-mail meer.

We gaan op zaterdag 1 juni naar Pryluky om het weeshuis te bezoeken. Het is dan de dag van het kind hier in Oekraïne. De speelgoedberen en kleur- en tekenspullen zijn aangekomen, dus we hebben ook nog wat cadeautjes voor de kinderen. Wij zijn erg benieuwd hoe alles zich verder gaat ontwikkelen.

Andreas Kerk aan de beroemde Andrejevskij Spoesk

Ik wil nu gaan besluiten. Wij zijn goed aangekomen in Kiev, hebben onderweg weinig problemen gehad en we hebben nog een druk programma vóór ons. Aan allen de hartelijke groeten van alle bekenden hier in Kiev. Ik zal proberen jullie allen op de hoogte te houden van de verdere ontwikkelingen hier in het verre Kiev. Wij hebben het enorm naar onze zin en staan nog voor een zeer interessant programma.

Kiev, 4 juni 2002

Wij bevinden ons al weer enkele dagen in Kiev en hebben al heel wat bezoekjes en bezoeken achter de rug. We hebben enkele dagen de stad Kiev bezocht onder leiding van een zeer charmante gids.

Het aantal kerken en kathedralen hier is legio en allemaal even indrukwekkend. Ook het bijwonen van een orthodoxe kerkdienst is buitengewoon en het zingen zeer speciaal. Gisteren zijn we de hele dag in het Lavra klooster geweest, met het ondergrondse gangenstelsel waar monniken en patriarchen van meer dan 1000 jaar geleden liggen begraven.

Het meest indrukwekkende was echter ons bezoek aan Pryluky op zaterdag 1 juni, de internationale dag van het kind hier in Oekraïne. Om half acht 's morgens gingen we met een delegatie van 12 man, waaronder de Militair Attache van de Nederlandse ambassade hier in Kiev, in drie auto's naar het 130 km verderop gelegen Pryluky. Er scheen een aangenaam zonnetje, zodat we het landschap, af en toe licht glooiend, maar toch grotendeels vlak met veel weidegrond, goed in ons konden opnemen. Om kwart over 10 kwamen we in Pryluky, een groot dorp, aan.

De 'kleintjes' van het weeshuis in Pryluky

De ontvangst in het weeshuis was erg hartelijk. Na de kennismaking werden we een grote zaal binnengeloodst. Omdat het feest was, voerden de kinderen samen met de begeleiders een toneelstuk op. Ook alle notabelen uit het dorp en omgeving waren aanwezig en iedereen hield een toespraak, waarin de leiding van het weeshuis zeer geroemd werd.
Daarna volgde een rondleiding door het weeshuis en werden wij door alle kinderen zeer enthousiast begroet. Op elke kamer waar we kwamen, kwamen ze onmiddellijk op ons af en wilden gedragen worden of met ons op de foto.

Op mij heeft de afdeling met aidskinderen, vijf kindertjes in totaal in de leeftijd van 3-4 jaar, enorme indruk gemaakt. De kinderen, onwetend wat hun boven het hoofd hangt, zo blij spelend en genietend van ons bezoek; dan zijn woorden overbodig.

We hadden ook ongeveer 160 speelgoedknuffels, kleurpotloden en andere tekenspullen bij ons.

Na de rondleiding volgde er nog een gezamelijke lunch met de leiding van het weeshuis. Er werden veel toosten uitgebracht en veel gezongen. Een schitterende ervaring.

Toneelstuk door de weeskinderen van Pryluky

Als wens had men naar voren gebracht dat wij met het geld iets zouden gaan doen aan de wasinrichting, nieuwe wasmachines en industriele droger. De directie gaf te kennen dat men liever geen geld kreeg, want dan moest men daar weer belasting over betalen, maar dat men aangaf wat nodig is en dat de Ned. ambassade er dan verder voor zorgdraagt. Zo zal het dus gaan. Het geld, dat we ontvangen hebben via donaties, zijnde 6000 euro, is gestort op een bankrekening van de Nederlandse ambassade. Zij zorgen verder voor de afwikkeling en wij ontvangen afschriften van wat en waaraan het geld besteed is.

Na de lunch, rond 3 uur 's middags, moesten we afscheid nemen. Iedereen was zeer geëmotioneerd. Adressen en telefoonnummers werden uitgewisseld en beloftes om zo spoedig mogelijk terug te komen, werden gedaan. Het is een erg indrukwekkende dag geweest, die ons nog lang zal bijblijven.

We hopen dat we eenieder een kleine indruk hebben kunnen geven van ons bezoek aan het weeshuis in Pryluky. Ons bezoek is gefilmd, dus kan nog eens rustig helemaal bekeken worden.

Kiev-Berlijn-Nauen-Gardelegen-Celle-Sulingen-Lingen-Didam-Nijmegen-Rijen

Rijen, 17 juni 2002 - Het einde van onze prachtige reis kwam in zicht. We besloten voor zondag 9 juni treinkaartjes Kiev-Berlijn te bestellen. Onze gedachte was om per trein op zondag te reizen, dan was het waarschijnlijk minder druk en konden we onze fietsen beter meenemen. We waren er namelijk niet in geslaagd om kaartjes voor onze fietsen te bemachtigen. De reden was dat Oekraïne met Duitsland geen verdrag omtrent bagage heeft. Er was gewoon geen extra bagagewagon. Dat betekende dat onze fietsen in onze coupe mee moesten. Ons was de raad gegeven om wat extra dollars voor de conducteur of conductrice mee te nemen.

Op zondagochtend 6 uur vertrokken we uit ons appartement naar het station. Alles verliep vlot, er was bijna geen verkeer.
Op het station zou onze gids Julia het woord doen om onze fietsen in de trein te krijgen. Na overleg met de conducteur zei ze dat het mogelijk was, maar we moesten dan wel 120 euro betalen. Dit was de prijs van een normaal kaartje. Na overleg met Willem stemde ik toe. Als de fietsen eenmaal in de trein zouden staan , waren we al een heel eind op weg. Om 8 uur vertrok de trein. Onze fietsen stonden in een extra ruimte, die eigenlijk gereserveerd was voor de conducteur. Na een tiental minuten kwam de conducteur onze coupe binnen en vroeg om 120 euro. Inmiddels had ik met Willem overlegd en we waren tot de slotsom gekomen om te kijken op welk bedrag we werkelijk uit konden komen. Ik bood 10 dollar per fiets, maar daar wilde de conducteur niets van weten. Toen zei ik, dat ik niets zou betalen omdat we in Kiev waren geweest voor een goed doel en ik noemde enkele bekende namen. Dit maakte indruk, maar wekte ook woede op bij de conducteur. Hij sprak niet meer over geld, maar zei dat de fietsen dan wel bij ons in de coupe moesten. Dit geschiedde.

Ver in Polen (Lublin) kregen we bezoek van de Poolse autoriteiten. Zij eisten dat we een kwitantie kochten voor het vervoer van onze fietsen. Ik vroeg hoe duur dat was en we kwamen uit op 5 euro. Voor vijf euro gingen onze fietsen naar Berlijn. Voorwaar geen slechte deal. Bij de grens Polen-Oekraïne (Jagodin) werd de trein van een ander onderstel voorzien, omdat de spoorbreedte in Polen verschilt van die in Oekraïne. De trein gaat compleet in dok. Hij wordt opgehesen met alle passagiers er nog in. Het oude onderstel er onderuit en een nieuw onderstel eronder. Dit neemt alles bij elkaar 2 uur in beslag.

Op maandagochtend 8 uur kwamen we vermoeid in Berlijn aan. We hebben onze fietsen bepakt en vertrokken richting Spandau. In Wustermark (Nauen) op 60 kilometer van Berlijn waren we het beu en zijn we in een hotelletje gaan slapen. Daarna de volgende dag 129 km verder naar de jeugdherberg in Gardelegen. Een prachtige jeugdherberg midden in de bossen. Een ideaal oord en er waren veel schoolkinderen op bezoek. Allemaal erg gedisciplineerd.

Nederland kwam nu wel erg in zicht.. Nog een dag of drie. Woensdag weer 120 km verder naar Celle; een echte sprookjesstad zo uit het leven van Hans en Grietje. De jeugdherberg hier was erg rumoerig, maar we hebben toch prima geslapen. Vanuit Celle lagen Sulingen en Lingen binnen hand(fiets)bereik. Vrijdagavond kwamen we vermoeid maar voldaan in Lingen aan. Het was enorm druk in de jeugdherberg vanwege een muziekfestival. De opening hiervan zou juist op vrijdagavond plaatsvinden. Er waren 25 verschillende landen die hieraan deelnamen. Een onverwachte belevenis.

Zaterdag naar Nederland. Het zou onze laatste fietsdag worden. Willem, mijn compagnon, stapte om half twee s middags in Enschede op de trein. Hij wilde die dag nog redelijk op tijd in Haarlem zijn. Ik zelf zou met de auto in Didam opgehaald worden.

Didam, het einde van mijn fietsbedevaart. Ik had het van te voren nooit kunnen bedenken. Het weerzien met Janny en de kinderen was erg emotioneel en ik kreeg zelfs even de gedachte, waarom heb ik deze tocht gemaakt, waarom doe je zoiets? Blijf toch lekker thuis!

Fiets- en begeleidingsteam

Fiets- en begeleidingsteam, v.l.n.r. Cor Slegers, Nadjezda Saltovjets, Willem van der Aar,
Paul van Hoolwerff, Jan van Kessel. Liggend: Sasja Drevalj

Onze fietsbedevaart zit erop. Terugkijkend kunnen we zeggen dat alles enorm goed is verlopen, dat we eigenlijk alleen maar leuke dingen hebben beleefd, aardige en lieve mensen hebben ontmoet en dat moet gezegd, enorm goede engelbewaarders hebben gehad. In gedachten heb ik vaak iedereen bedankt die er aan heeft bijgedragen om deze tocht tot een succes te maken, maar ik wil het ook namens mijn vriend en fietscompagnon, Willem, nog een keer op papier doen.

Beste mensen allemaal enorm bedankt, onze tocht is in alle opzichten een groot succes geweest. Ik ga niet iedereen persoonlijk noemen, een persoonlijk benadering volgt nog, maar voor ons begeleidingsteam in Oekraïne Nadjesda, Sasja, Jan en Paul wil ik een uitzondering maken. Allemaal van harte bedankt het is voor ons een onvergetelijke reis geweest.

De webmasters begroeten de twee fietsers weer in Nederland. Wij zijn blij dat ze een goede en nuttige tijd hebben beleefd. In ieder geval hopen wij ook een klein steentje te hebben kunnen bijdragen om de communicatie met het 'thuisfront' wat levendig te houden. Cor en Willem, onze welgemeende complimenten.